به گزارش خبرنگار مهر، محمدحسن تست میلادفر صبح یکشنبه در نشست فرمانداری میاندورود که به مناسبت هفته دولت برگزار شد، بر تداوم تعامل و همکاری میان دستگاه قضایی و مجموعه اجرایی شهرستان تأکید کرد.

وی با تبریک هفته دولت و قدردانی از اقدامات مجموعه مدیریت اجرایی شهرستان اظهار کرد: دستگاه قضایی در کنار دستگاه اجرایی و در مسیر خدمت به مردم قرار دارد و از مدیران اجرایی برای انجام اقدامات مؤثر و ماندگار حمایت خواهد کرد.

دادستان میاندورود با اشاره به فضای تعامل میان مدیران شهرستان افزود: ارتباط مناسبی میان مجموعه مدیران شکل گرفته و همدلی، همفکری و خردورزی حاکم در شهرستان، زمینه را برای پیگیری بهتر مسائل و رفع مشکلات فراهم کرده است.

تست میلادفر ادامه داد: چنین رویکردی موجب افزایش دلگرمی مردم و مسئولان دغدغه‌مند شده و می‌تواند نگاه امیدوارانه‌تری نسبت به آینده شهرستان ایجاد کند.

وی با اشاره به ظرفیت‌های میاندورود تصریح کرد: این شهرستان از مناطق مهم مازندران به شمار می‌رود و با برخورداری از ظرفیت‌های کشاورزی و صنعتی، جایگاه مهمی در استان دارد؛ بنابراین بستر مناسبی برای خدمت‌رسانی و اجرای طرح‌های توسعه‌ای در آن فراهم است.

دادستان میاندورود همچنین درباره رویکرد مدیریت اجرایی استان گفت: در روند اجرای پروژه‌ها، صرفاً به دنبال نمایش و افتتاح زودهنگام طرح‌ها نیستیم و شاهد هستیم که برخی پروژه‌ها با وجود امکان بهره‌برداری زودتر، تا زمان تکمیل و رسیدن به نتیجه مطلوب به بهره‌برداری نرسیده‌اند.

وی خاطرنشان کرد: توجه همزمان به کیفیت و کمیت پروژه‌ها می‌تواند به اجرای طرح‌های ماندگار و ارائه خدمات مؤثرتر به مردم منجر شود.

دستگاه قضایی برای رفع موانع خدمت‌رسانی آماده است

در ادامه این دیدار، حسین حمزه‌علی، رئیس دادگستری میاندورود، با تأکید بر رویکرد حمایتی دستگاه قضایی گفت: هر جا موانعی در مسیر فعالیت قانونی دستگاه اجرایی و خدمت‌رسانی به مردم وجود داشته باشد، برای رفع آن موانع ورود خواهیم کرد.

وی افزود: مجموعه اجرایی شهرستان می‌تواند دستگاه قضایی را در مسیر خدمت‌رسانی، حامی و همراه خود بداند و اقدامات مدیران در چارچوب قانون مورد حمایت قرار خواهد گرفت.

لزوم تعامل دستگاه‌ها در خدمت‌رسانی

مرتضی بابایی لولتی، فرماندار میاندورود نیز در این دیدار ضمن قدردانی از همکاری دستگاه قضایی شهرستان اظهار کرد: همراهی و تعامل میان مجموعه‌های اجرایی و قضایی می‌تواند روند پیگیری امور و خدمت‌رسانی به مردم را تسهیل و شتاب بیشتری به اجرای برنامه‌ها بدهد.

وی با اشاره به اقدامات و خدمات دولت، از همکاری مجموعه قضایی شهرستان با مدیریت اجرایی قدردانی کرد و بر استمرار این تعامل برای رفع مسائل و پیشبرد امور شهرستان تأکید کرد.

خبرگزاری مهر، گروه استان‌ها، مبینا اسحاق‌زاده؛ شش ماه از روزهایی می‌گذرد که شعله‌های آتش به مسجد جامع اسفراین رسید؛ روزهایی که در جریان حوادث دی‌ماه ۱۴۰۴، بخشی از این خانه خدا آسیب دید و وسایل آن در میان دود و آتش سوخت.

مسجدی که سال‌ها محل عبادت، راز و نیاز و گردهمایی مردم اسفراین بود، در آن روزها تصویری متفاوت به خود گرفت؛ دیوارهایی که آسیب دیدند، وسایلی که سوختند و فضایی که جای صدای آرام نماز و دعا، شاهد شعله‌های آتش شد.

حالا اما وقتی در مسجد باز می‌شود، تصویر دیگری پیش روی مردم قرار دارد؛ دیوارهای ترمیم‌شده، فضای بازسازی‌شده و مسجدی که بار دیگر صدای نماز و نیایش در آن طنین‌انداز شده است.

با این حال، قرار نیست همه چیز به شکل روزهای پیش از حادثه بازگردد؛ گوشه‌ای از مسجد عمداً روایتگر همان روزهای تلخ باقی مانده است؛ جایی که آثار سوختگی، وسایل آسیب‌دیده و تصاویر شهدا در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند تا آنچه بر این خانه خدا و مردم این شهر گذشته، در حافظه‌ها باقی بماند.

شش ماه پس از آن شب تلخ

مسجد جامع اسفراین پس از ۶ ماه بازسازی و ترمیم خسارت‌های واردشده در حوادث دی‌ماه ۱۴۰۴، همزمان با هفته وحدت و میلاد پیامبر اکرم(ص) و امام جعفر صادق(ع)، در مراسمی افتتاح شد.

در جریان کودتای آمریکایی- صهیونی دی‌ماه ۱۴۰۴، پنج مسجد در سطح شهرستان اسفراین دچار خسارت شدند که بیشترین میزان تخریب مربوط به مسجد جامع بود؛ حادثه‌ای که علاوه بر آسیب به بخش‌هایی از بنا، بخشی از وسایل و تجهیزات مسجد را نیز درگیر کرد و خاطره‌ای تلخ در ذهن مردم این شهرستان بر جای گذاشت.

مسجد جامع برای مردم اسفراین تنها یک ساختمان مذهبی نیست؛ مکانی است که سال‌ها میزبان نمازگزاران، مراسم مذهبی و برنامه‌های فرهنگی بوده و خاطرات نسل‌های مختلف در آن شکل گرفته است. به همین دلیل، بازگشت دوباره آن به چرخه زندگی شهری، برای مردم این شهرستان تنها به معنای بازسازی یک بنا نبود.

اما پایان این روایت، ویرانی نبود

بازسازی مسجد جامع آغاز شد و طی ۶ ماه، بخش‌های آسیب‌دیده دوباره جان گرفتند. دیوارها ترمیم شدند، فضای مسجد سامان گرفت و آنچه در آتش آسیب دیده بود، تا حد امکان بازسازی شد تا بار دیگر این مکان آماده حضور مردم شود.

برای اجرای این طرح در مجموع ۸ میلیارد تومان هزینه شد؛ اعتباری که بخشی از آن از محل منابع رسمی و بخش قابل توجهی نیز با مشارکت مردم و خیران تأمین شد.

بازسازی با دست‌های مردم

از این میزان، ۴ میلیارد تومان از محل کمک‌های مردمی تأمین شد؛ کمک‌هایی که تنها یک عدد در صورت‌حساب بازسازی نبودند، بلکه روایت دیگری از همراهی مردم با مسجد را شکل دادند.

مردم اسفراین در بازسازی مسجد تنها تماشاگر نبودند؛ هرکس به اندازه توان خود سهمی در بازگشت این خانه خدا به زندگی داشت و همین همراهی، بخش مهمی از روند بازسازی را شکل داد.

در میان این کمک‌ها، اقدام بانوان خیر اسفراینی جلوه دیگری داشت؛ یک میلیارد تومان از کمک‌های مردمی از طریق فروش طلا توسط بانوان خیر تأمین شد.

طلاهایی که شاید برای صاحبانشان یادگار و خاطره بودند، این‌بار تبدیل به سهمی برای بازسازی مسجد شدند؛ زیورهایی که از دست زنان خیر جدا شد تا دوباره چراغ خانه خدا روشن بماند و مسجدی که در میان آتش آسیب دیده بود، دوباره میزبان مردم شود.

این اقدام تنها کمک مالی نبود؛ روایتی از همدلی زنانی بود که تصمیم گرفتند بخشی از داشته‌های خود را برای بازسازی جایی اختصاص دهند که برای مردم شهر، جایگاهی فراتر از یک بنای معمولی دارد.

از میان خاکسترها تا روشنایی

مسجد که دوباره ایستاد، قرار نبود خاطره آن روزها پاک شود. همزمان با افتتاح مسجد جامع، موزه و یادمان شهدای دی‌ماه نیز در این مکان ایجاد شد تا بخشی از روایت آن حوادث برای مردم و نسل‌های آینده باقی بماند.

در این یادمان، تصاویر شهدا، تصاویر مربوط به حوادث دی‌ماه و بخشی از وسایل آسیب‌دیده مسجد جامع در معرض دید قرار گرفته است؛ آثاری که هرکدام بخشی از یک روایت بزرگ‌تر را در خود دارند.

این‌بار مسجد جامع علاوه بر آنکه محل عبادت و برگزاری مراسم مذهبی است، به محلی برای روایت بخشی از تاریخ معاصر این شهر نیز تبدیل شده است؛ جایی که بازدیدکننده می‌تواند در کنار فضای آباد و بازسازی‌شده مسجد، نشانه‌هایی از روزهای تلخ گذشته را نیز ببیند.

موتورسیکلت سوخته‌ای که روایت می‌کند

در میان این آثار، موتورسیکلت سوخته‌شده شهید سجاد بقالیان نیز نگهداری می‌شود؛ وسیله‌ای که آثار سوختگی بر پیکرش باقی مانده و حالا به یکی از عناصر این یادمان تبدیل شده است.

موتورسیکلتی که زمانی وسیله رفت‌وآمد بود، امروز به بخشی از یک روایت تبدیل شده است؛ روایتی که در سکوت، از روزهایی می‌گوید که آتش و حادثه، زندگی مردم این شهر را تحت تأثیر قرار داد.

چند قدم آن‌طرف‌تر، وسایل آسیب‌دیده مسجد قرار گرفته‌اند؛ اشیایی که روزگاری بخشی از زندگی روزمره این خانه خدا بودند و حالا به شاهدان خاموش حادثه تبدیل شده‌اند.

هرکدام از این وسایل، بخشی از آنچه بر مسجد گذشته را روایت می‌کنند؛ بدون آنکه نیازی به توضیح طولانی داشته باشند. آثار سوختگی، خرابی و آسیب، خود گویای روزهایی هستند که حالا به بخشی از حافظه جمعی اسفراین تبدیل شده‌اند.

یک قاب از آتش، یک قاب از زندگی

قرار گرفتن این آثار در کنار فضای بازسازی‌شده مسجد، تصویری متفاوت پیش روی بازدیدکنندگان می‌گذارد؛ یک سوی قاب، مسجدی آباد و آماده میزبانی از مردم و سوی دیگر، آثاری که هنوز نشانه‌های آتش و آسیب را بر خود دارند.

اینجا گذشته و حال کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند؛ مسجدی که دوباره زندگی در آن جریان دارد و یادمانی که اجازه نمی‌دهد خاطره روزهای تلخ به آسانی از یاد برود.

شاید همین تضاد، مهم‌ترین روایت مسجد جامع اسفراین باشد؛ اینکه بازسازی به معنای فراموشی نیست.

می‌توان دیوارهای آسیب‌دیده را ترمیم کرد، سقف و کف را دوباره ساخت و چراغ‌های مسجد را روشن کرد، اما برخی خاطره‌ها را باید نگه داشت؛ نه برای زنده نگه داشتن تلخی، بلکه برای آنکه نسل‌های بعد بدانند بر این شهر چه گذشته است.

چراغ مسجد دوباره روشن شد

حالا مسجد جامع اسفراین دوباره میزبان مردم است؛ جایی که صدای اذان در آن می‌پیچد و نمازگزاران بار دیگر در صف‌های نماز می‌ایستند، اما در کنار این زندگی دوباره، یادمان شهدای دی‌ماه نیز روایت خود را آرام و بی‌صدا ادامه می‌دهد.

در گوشه‌ای از مسجد، تصویر شهداست؛ در گوشه‌ای دیگر، آثار به‌جامانده از حادثه و در میان همه این‌ها، مردمی که آمده‌اند تا بار دیگر در خانه خدا کنار یکدیگر قرار بگیرند.

مسجد جامع اسفراین امروز تنها ساختمانی بازسازی‌شده نیست؛ بخشی از حافظه جمعی این شهر است؛ جایی که گذشته و حال در کنار یکدیگر ایستاده‌اند و تصاویر شهدا، آثار سوخته و فضای آباد مسجد، سه قاب از یک روایت واحد را شکل داده‌اند.

اینجا هنوز می‌توان رد آتش را دید، اما صدای زندگی بلندتر از صدای شعله‌هاست؛ چراغ مسجد دوباره روشن شده، مردم دوباره در آن گرد هم آمده‌اند و در گوشه‌ای از همین خانه خدا، یادمان شهدا ایستاده است تا روایت این روزها به فراموشی سپرده نشود.

شش ماه پس از آن روزها، مسجد جامع اسفراین دوباره ایستاده است؛ با دیوارهایی که ترمیم شده‌اند، با چراغ‌هایی که دوباره روشن شده‌اند و با یادمانی که قرار است روایت شهدا و حوادث دی‌ماه را برای آیندگان حفظ کند.

اینجا آتش پایان داستان نبود؛ صفحه‌ای تلخ از روایتی بود که با همدلی مردم ادامه پیدا کرد.

و حالا در مسجد جامع اسفراین، صدای اذان در کنار یاد شهدا شنیده می‌شود؛ گویی این خانه دوباره برخاسته است تا بگوید ویرانی می‌تواند دیوارها را زخمی کند، اما نمی‌تواند خاطره، همدلی و اراده مردم برای دوباره ساختن را از میان ببرد.

به گزارش خبرگزاری مهر از وزارت راه و شهرسازی، کبری رفیعی، کارشناس سازمان هواشناسی گفت: امروز در آذریجان شرقی، آذربایجان غربی، اردبیل، مازندران، گلستان، گیلان، شمال کردستان، قزوین، زنجان و ارتفاع البرز مرکزی، رگبار باران، رعدوبرق و وزش باد شدید پیش‌بینی شده است.

رفیعی ادامه داد: دوشنبه، مناطقی از آذربایحان‌غربی، آذربایجان شرقی، گیلان، مازندران، گلستان، اردبیل، خراسان‌شمالی و ارتفاع استان‌های قزوین، البرز و تهران، رگبار باران و وزش باد را دارند.

به گفته وی، طی پنج روز آینده در مناطقی از شرق، شمال‌شرق، جنوب‌شرق و بخش‌هایی از مرکز کشور، همچنین طی دو روز آینده در شمال غرب، غرب، جنوب‌غرب، استان‌های قزوین، البرز و تهران وزش باد شدید همراه با گرد و خاک و کاهش کیفیت هوا و کاهش دید پیش‌بینی شده است.

کارشناس سازمان هواشناسی توضیح داد: دریای خزر از امروز تا سه‌شنبه و خلیج‌فارس از سه‌شنبه تا پایان هفته مواج و متلاطم است.

رفیعی افزود: تهران در ساعت‌ های عصر، افزایش باد و وزش باد شدید دارد. بیشینه دمای امروز تهران به ۳۷ درجه بالای صفر می‌رسد و کمینه دمای پایتخت نیز ۲۶ درجه ثبت شد.

به گزارش خبرگزاری مهر از وزارت راه و شهرسازی، مرکز مدیریت راه‌های کشور در اطلاعیه‌ای، وضعیت جوی و تردد در محورهای برون‌شهری را تشریح کرد.

بر این اساس، ترافیک در محور چالوس مسیر (جنوب به شمال) حدفاصل پل زنگوله تا سیاه بیشه، محور هراز مسیر (رفت و برگشت) محدوده سه راهی چلاو مسیر(شمال به جنوب) محدوده بایجان، سنگین است.

این گزارش حاکی است، تردد در محور فیروزکوه ، محور قدیم تهران – بومهن ، آزادراه تهران – پردیس ، آزادراه تهران – شمال و آزادراه قزوین – رشت مسیر (رفت و برگشت) و محور چالوس مسیر (شمال به جنوب) روان است.

بررسی‌ها نشان می‌دهد، در محورهای شمالی، مداخله‌های جوی وجود ندارد.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، راجر واترز از گروه پینک فلوید، آنی ارنو نویسنده برنده جایزه نوبل، گای پیرس بازیگر و جمعی از هنرمندان ایتالیایی و بین‌المللی تحت لوای «ونیز برای فلسطین» (Venice۴Palestine) نامه‌ای سرگشاده نوشته و از جشنواره ونیز خواسته‌اند تا اقدامات مشخصی علیه نسل‌کشی مردم فلسطین انجام دهد.

«ونیز برای فلسطین» نامه سرگشاده مشابهی به این جشنواره در سال گذشته نیز منتشر کرده بود.

در نامه جدید آمده است: «وضعیت عادی جدیدی تا حدودی به لطف آتش‌بس دروغین، پدیدار شده است. اسرائیل نه تنها جنایات خود را متوقف نکرده، بلکه به آنها ادامه داده و قدرت آتش خود را به سمت کرانه باختری، سوریه، لبنان و ایران گسترش داده است. برای مردم فلسطین، هیچ چیز تغییر نکرده است و اشک‌ها برای تبرئه ما کافی نیست بلکه گواه این است که ما قادر نیستیم به اندازه کافی از قدرت عمل جمعی خود استفاده کنیم.»

این نامه همچنین از جشنواره ونیز می‌خواهد پرچم فلسطین را در تمام طول جشنواره در کنار تمام پرچم‌های دیگر که نماینده فیلم‌های حاضر در بخش رسمی هستند، به اهتزاز درآورد.

امضاکنندگان ۲۰۲۶ شامل کارگردان‌هایی چون ایزابل کوشِت، سلین سیاما و ماتئو گارونه، کارگرتست میلادن فلسطینی عرب ناصر و تارزان ناصر و کارگردان فرانسوی-اسرائیلی ایان سیوان هستند.

نمایندگان «ونیز برای فلسطین» ۸ سپتامبر در یک پنل در ونیز با عنوان «هنوز غزه همچنان می‌سوزد» برنامه خواهند داشت.

متن کامل نامه سرگشاده و فهرست کامل امضاکنندگان چنین است:

با این حال غزه همچنان در آتش می‌سوزد

یک سال گذشت …

یک سال پیش، هزاران نفر به فراخوان Venice۴Palestine پیوستند تا فلسطین را در جشنواره فیلم ونیز در کانون توجه قرار دهند و مقاومت مردم فلسطین را به مرکز گفتمان عمومی بیاورند: ما آشکارا داشتیم به جای جنگ، درباره نسل‌کشی صحبت می‌کردیم. در حالی که ما از دوسالانه و جشنواره فیلم ونیز می‌خواستیم موضع روشنی اتخاذ کند و از دست‌اندرکاران فیلم می‌خواستیم همبستگی خود را ابراز کنند، نمایش فیلم «صدای هند رجب» در طول جشنواره، به نوعی به معنی برآورده شدن این خواست بود و احساسات و خشم جمعی را برانگیخت. در روزها و هفته‌های بعد، به عنوان بخشی از آگاهی عمومی که ایجاد شده بود، میلیون‌ها نفر به خیابان‌ها آمدند و در همبستگی با مردم فلسطین به دریا رفتند: موجی از مشارکت به ما امید داد که می‌توانیم با هم به توقف نسل‌کشی کمک کنیم.

با این حال، یک وضعیت عادی جدید – تا حدی به لطف یک آتش‌بس دروغین – پدید آمده است. اسرائیل نه تنها جنایات خود را متوقف نکرده، بلکه به آنها ادامه داده و قدرت آتش خود را به سمت کرانه باختری، سوریه، لبنان و ایران گسترش داده است. برای مردم فلسطین، هیچ چیز تغییر نکرده و اشک‌ها برای تبرئه کافی نیستند بلکه آنها شاهدی هستند که نشان می‌دهند ما قادر به استفاده کافی از قدرت عمل جمعی خود نیستیم. فلسطین به ما یادآوری می‌کند که «جهان دیگری ممکن است». ۲۵ سال پیش، ما آسیب جمعی جنوا ۲۰۰۱ را تجربه کردیم [بیست و هفتمین نشست گروه هشت که به عنوان نقطه اوجی در تاریخ جنبش‌های ضد جهانی‌سازی در سراسر جهان و همچنین به دلیل نقض حقوق بشر علیه تظاهرکنندگان در یادها ماند] و با آن ما شاهد یکی از جدی‌ترین تعلیق‌های دموکراسی شدیم. ابراز مخالفت با خشونت غیرقابل وصفی خاموش شد. کشتارگاهی که عمداً به عنوان یک تظاهرات در معرض دید قرار گرفت تا نظم دقیقی را برای آینده به حافظه جمعی دیکته کند: خون را به یاد داشته باشید و ایده‌هایی را که یک جامعه برای تغییر جهان ابراز کرده بود فراموش کنید.

ما این آزمایشگاه عظیم سرکوب را امروزه به طور فزاینده‌ای در ایتالیا و بسیاری از کشورهای دیگر که ادعای دموکراتیک بودن دارند، اعمال می‌کنیم. قلدری ظالمانه دولت‌های ما، اقدامات سرکوبگرانه نیروهای مسلح آنها، قوانین آزادی‌خواهانه، روایت‌های مبهمی که توسط رسانه‌های خودخواه منتشر می‌شود، دیواری را نشان می‌دهد که در آن خواست عدالت، برابری و عمل متقابل در هم می‌شکند. با این حال، هر چقدر هم که غم‌انگیز و تلخ باشد، مقاومت فلسطین ما را با این ایده که «جهان دیگری ممکن است» دوباره پیوند داده است. مردم فلسطین همچنان به مقاومت و خلق کردن ادامه می‌دهند، واقعیت کنونی را با به خطر انداختن جان خود روایت می‌کنند، خاطرات را حفظ می‌کنند و امکان فردایی متفاوت و عادلانه‌تر را پرورش می‌دهند: ما وظیفه داریم این آموزه را بپذیریم و به آن عمل کنیم. شهرهای نظامی‌شده و قوانین خلاف قانون اساسی که مخالفت را جرم می‌دانند، ترس از یک سیستم غیرانسانی را در مواجهه با قدرت یک جامعه آگاه و مصمم آشکار می‌کنند. ما نباید اجازه دهیم این انتقام‌جویی‌ها ما را فلج و دچار تفرقه کند. سرکوب فزاینده گواه آن است که اقدامات ما تأثیرگذار است. بنابراین باید همچنان پافشاری کنیم.

امروز کارگران مانع حمل سلاح می‌شوند و حق اعتراض وجدانی را به عنوان وسیله‌ای برای محافظت از اتهامات ناموجه و اقدامات انضباطی مطرح می‌کنند.

در دوسالانه هنری ونیز، تا حدودی به لطف اقدام ANGA (اتحاد هنر نه نسل‌کشی)، هیئت داوران بین‌المللی به طور دسته جمعی استعفا دادند و کارگران به افتتاح غرفه اسرائیل اعتراض کردند و برای اولین بار در تاریخ این موسسه اعتصاب شد. در آب‌های بین‌المللی، ناوگان جهانی سومود محاصره اسرائیل را به چالش کشید، همبستگی را به اقدامی ملموس تبدیل کرد و چهره واقعی یک دولت جنایتکار را آشکار ساخت. همه اینها مبارزاتی هستند که در یک جهت حرکت می‌کنند: امتناع از اینکه چرخ‌دنده عادی‌سازی باشند. ما به عنوان فعالان بخش‌های فیلم، سمعی و بصری و فرهنگی، معتقدیم که زمان آن رسیده است که خود را در اقدامی جمعی سازماندهی کنیم تا تأثیر ملموسی بر مکانیسم‌های همدستی و عادی‌سازی داشته باشیم.

۱- ردیابی زنجیره تأمین، شکستن همدستی

سینما، مانند بسیاری از بخش‌های دیگر هنر و فرهنگ، به زنجیره‌های تأمین متکی است: تأمین مالی، تولیدات مشترک، توافق‌نامه‌های توزیع، فروش، جشنواره‌ها و رویدادها، مشارکت با جشنواره‌ها و حامیان مالی. هر یک از این مراحل می‌تواند به عادی‌سازی وحشیگری جاری کمک کند یا برعکس، با آن مخالفت و آن را متوقف کند. بنابراین لازم است که در هر مرحله از زنجیره تأمین، شفافیت را مطالبه کنیم و تمام توافقات با نهادها و مؤسسه‌های مرتبط با رژیم صهیونیستی را به حالت تعلیق درآوریم. ماهیت استثنایی لحظه تاریخی که در آن زندگی می‌کنیم، ما را ملزم می‌کند که این رژیم را از نظر دیپلماتیک، فرهنگی و اقتصادی منزوی کنیم. این تحریم، به عنوان ابزاری برای فشار بر نهادها و به عنوان شکلی از مقاومت (در پاسخ به فراخوانی که در سال ۲۰۰۵ توسط جامعه مدنی فلسطین از طریق PACBI و BDS آغاز شد)، هویت را به معنای واقعی کلمه هدف قرار نمی‌دهد، بلکه دقیقاً بر اساس مکانیسم‌های همدستی عمل می‌کند. این امر تا زمانی که دولت اسرائیل از قوانین بین‌المللی پیروی نکند و حداقل سه شرط اصلی بیان شده در فراخوان اولیه BDS را نپذیرد، ادامه خواهد یافت:

– پایان دادن به اشغال و استعمار فلسطین.

– به رسمیت شناختن حقوق اساسی شهروندان عرب فلسطینی اسرائیل.

– احترام به حق پناهندگان فلسطینی برای بازگشت به خانه‌هایشان، همانطور که در قطعنامه ۱۹۴ سازمان ملل متحد تصریح شده است.

۲- از آگاهی تا عمل مشترک

ما از همه ذی‌نفعان و انجمن‌های بخش‌های فیلم، اطلاعات و فرهنگ می‌خواهیم که برای ایجاد یک ساختار حفاظتی که از کارگران این بخش در برابر خطرات حرفه‌ای تعهد مشخص علیه نسل‌کشی دفاع می‌کند، متحد شوند و بدین ترتیب باج‌گیری استخدامی را که در حال حاضر مانع نافرمانی می‌شود، بشکنند. از آنجا که نیاز به اقدام مشترک وجود دارد، ما همراه یک تیم حقوقی، اولین ابزاری را توسعه داده‌ایم که به هر فیلمساز اجازه می‌دهد خود را از همدستی در جنایاتی که رژیم صهیونیستی همچنان با مصونیت از مجازات مرتکب می‌شود، مبرا کند.

این سند، قانون اساسی ایتالیا، حقوق بین‌الملل و قانون حق چاپ را در پاسخ به جنجال اخیر پیرامون نمایشگاه مرور آثار ایتالیایی در سرزمین‌های اشغالی و احساس ناتوانی ابراز شده توسط نویسندگان درگیر در مدیریت و بهره‌برداری از آثار و تصویرشان، ترکیب می‌کند.

۳- فلسطین فراموش نشده است

به پاسداشت حضور ۲ فیلم فلسطینی، «المواطن اسامه» (شهروند اسامه) ساخته احمد حسونا و «حوار مع البحر» (گفتگو با دریا) ساخته مؤید علیان، از جشنواره می‌خواهیم که پرچم فلسطین را نیز در تمام طول جشنواره در کنار تمام پرچم‌های دیگر که نمایانگر فیلم‌های حاضر در بخش رسمی هستند، برافراشته نگه دارد، همانطور که رویه استاندارد است و منابع اطلاعاتی رسمی جشنواره نیز قبلاً آن را تأیید کرده‌اند. سال گذشته، ما بر لزوم برجسته کردن صدای هنرمندان فلسطینی در مراسم افتتاحیه و اختتامیه نمایشگاه تأکید کردیم. این درخواست توسط ریاست دوسالانه و مدیریت هنری نمایشگاه پذیرفته شد، نه با دادن فضا به صدای فلسطینیان، بلکه با دعوت از کسانی که در فلسطین کار می‌کردند و شاهد اتفاقات بودند. اظهارات اخیر کاردینال پیزابالا، که یک سال پیش نیز روی صحنه در نمایشگاه سخنرانی کرده بود، ما را بر آن می‌دارد که امروز با فوریت بیشتری از همه بخواهیم که در همان مناسبت، آن شهادت را تجدید کنیم و صدای کسانی باشیم که در کنار مردم فلسطین مقاومت می‌کنند و همچنان در مورد تخریب بی‌وقفه‌ای که اتحادیه اروپا و کشورهای عضو آن هنوز قصد مقابله با آن را ندارند، صحبت می‌کنند.

در نهایت، از همه فعالان سینما و فرهنگ می‌خواهیم که با استفاده از هر وسیله‌ای که در اختیار دارند، همچنان فلسطین را در کانون توجه جشنواره و مرکز گفتگوی عمومی قرار دهند. از همه دعوت می‌کنیم تا در پنل «با این حال غزه همچنان در آتش است» که روز سه‌شنبه، ۸ سپتامبر، ساعت ۵:۳۰ بعد از ظهر در لیدو برگزار خواهیم کرد، شرکت کنند. ما مهمان روزهای ونیز خواهیم بود، جایی که به همراه تیم حقوقی خود حضور خواهیم داشت تا سندی را که روی آن کار می‌کنیم، به تصویر بکشیم و آن را با فعالان و جشنواره بین‌المللی سینمای زنان غزه به بحث بگذاریم تا مسیرهای جدیدی را برای اقدامات عملی مشترک ایجاد کنیم.

امضا کنندگان:

آنی ارنو – نویسنده برنده جایزه نوبل (فرانسه)

راجر واترز – موسیقیدان (بریتانیا)

صالح بکری – بازیگر (فلسطین)

یانیس واروفاکیس – اقتصاددان و استاد دانشگاه، وزیر سابق (یونان)

ماتئو گارونه – کارگردان (ایتالیا)

فابریزیو جیفونی – بازیگر و کارگردان تئاتر (ایتالیا)

آنا فوگلیتا – بازیگر و کارگردان (ایتالیا)

لورا مورانته – بازیگر و کارگردان (ایتالیا)

لوئیجی لو کاسیو – بازیگر (ایتالیا)

سرجیو روبینی – بازیگر و کارگردان (ایتالیا)

گرتا اسکارانو – بازیگر، کارگردان، مادرخوانده هشتاد و سومین جشنواره فیلم ونیز (ایتالیا)

مونی اوادیا – بازیگر، نویسنده، خواننده و ترانه‌سرا (ایتالیا)

توماسو مونتاناری – مورخ هنر، مقاله‌نویس، رئیس دانشگاه خارجی‌های سینا (ایتالیا)

آسکانیو سلستینی – بازیگر، کارگردان و نمایشنامه‌نویس (ایتالیا)

گای پیرس – بازیگر (بریتانیا)

یاسمین ترینکا – بازیگر (ایتالیا)

سلین سیاما – کارگردان، فیلمنامه‌نویس (فرانسه)

آندره‌آ اوکیپینتی – تهیه‌کننده و توزیع‌کننده (ایتالیا)

لینو موسلا – بازیگر، کارگردان (ایتالیا)

تکلا اینسولیا – بازیگر (ایتالیا)

نان گلدین – هنرمند، عکاس و فعال (ایالات متحده آمریکا)

ایزابل کوشِت – کارگردان و فیلمنامه‌نویس (اسپانیا)

پل لاورتی – فیلمنامه‌نویس (بریتانیا)

آدل هانل – بازیگر، نویسنده (فرانسه)

تئونا استروگار میتوسکا – فیلمساز (مقدونیه شمالی)

بندیکت ارلینگسون – کارگردان، فیلمنامه‌نویس (ایسلند)

ایگور بزینوویچ کارگردان (کرواسی)

سونیا برگاماسکو – بازیگر و کارگردان (ایتالیا)

آلسیو بونی – بازیگر و کارگردان تئاتر (ایتالیا)

آنتونیتا دی لیلو – کارگردان (ایتالیا)

پینو آرلاکی – جامعه‌شناس – معاون سابق دبیرکل سازمان ملل (ایتالیا)

سیلویا اسکولا – نویسنده و فیلمنامه‌نویس (ایتالیا)

عرب ناصر – کارگردان (فلسطین)

تارزان ناصر – کارگردان (فلسطین)

ایال سیوان – فیلمساز (اسرائیل – فرانسه)

موتاز مالحیس، بازیگر (فلسطین)

دالیا اسماعیل – روزنامه‌نگار (فلسطین)

ایندیا مور – بازیگر و فعال (ایالات متحده آمریکا)

پائولا کاریدی – مقاله‌نویس و روزنامه‌نگار (ایتالیا)

رافائله اوریانی – روزنامه‌نگار، نویسنده (ایتالیا)

جاکومو دورزی – فیلمنامه‌نویس (ایتالیا)

جولیا مینولی – نویسنده و فعال اجتماعی (ایتالیا)

مونیکا ماورر – کارگردان (ایتالیا)

وینچنزو ویتا – رئیس Aamod (ایتالیا)

استفانیا برای – روزنامه‌نگار (ایتالیا)

انصاف رضاگویی – پژوهشگر (الجزایر-فرانسه)

صبح صبیح – جامعه شناس (فلسطین-فرانسه)

پائولو بریگوگلیا – بازیگر (ایتالیا)

کلودیو نوس – کارگردان (ایتالیا)

مانوئلا ماندراچیا – بازیگر (ایتالیا)

پائولا فردی – سردبیر (ایتالیا)

سارا پتراگلیا – کارگردان (ایتالیا)

استفانو ساردو – تهیه کننده، کارگردان و فیلمنامه نویس (ایتالیا)

فرانچسکا فورناریو – روزنامه نگار (ایتالیا)

فائوستو پاراویدینو – بازیگر، نمایشنامه‌نویس (ایتالیا)

پیترو سرمونتی – بازیگر (ایتالیا)

ماریا گرازیا کالاندرون – نویسنده (ایتالیا)

پائولا میناچیونی – بازیگر (ایتالیا)

دلال سلیمان – بازیگر (ایتالیا)

ورونیکا پیوتی – بازیگر (ایتالیا)

میشلا اوچیپینتی – کارگردان (ایتالیا)

سلین سالت – بازیگر، کارگردان (فرانسه)

مارکو سیمون پوچیونی – کارگردان (ایتالیا)

آنا دی فرانسیسکا – کارگردان (ایتالیا)

پائولو اسپینا – تهیه کننده (ایتالیا)

کریستین کارموسینو مرو – کارگردان (ایتالیا)

ماریانو لامبرتی – کارگردان (ایتالیا)

دانیلا جیوردانو – بازیگر (ایتالیا)

مارکو بونینی – بازیگر (ایتالیا)

دانیلا پوگی – بازیگر (ایتالیا)

گابریلا گالوزی – سردبیر مجله Bookciak (ایتالیا)

کارمین آموروسو- کارگردان و فیلمنامه نویس (ایتالیا)

دانیله کولوچینی – کارگردان و تهیه کننده (ایتالیا)

آلسیو ماریا فدریچی – کارگردان (ایتالیا)

فدریکو گرکو – فیلمساز (ایتالیا)

امانوئل گروسا – کارگردان (ایتالیا)

ایوان گرگولت – کارگردان (ایتالیا)

راکل شفر – برنامه نویس، فیلمساز و محقق (پرتغال)

آگاتا یاکونو – جامعه شناس، مردم شناس، روزنامه نگار (ایتالیا)

گابریل گوزی – استاد دانشگاه (ایتالیا)

پائولو کورنتی – سردبیر La Fionda (ایتالیا)

نلو پرتروسی – استاد فلسفه حقوق (ایتالیا)

الساندرو سوما – استاد حقوق تطبیقی (ایتالیا)

جولیو دی دوناتو – سردبیر La fionda (ایتالیا)

توماس فازی – روزنامه نگار و مقاله نویس (ایتالیا)

فرانچسکو بولو روسینی – بازیگر (ایتالیا)

دبورا زوین – بازیگر (ایتالیا)

استفانو شرینی – بازیگر (ایتالیا)

سونیا باربادورو – بازیگر (ایتالیا)

جورجیو لوپانو – بازیگر (ایتالیا)

فرانچسکا کوچتی – بازیگر (ایتالیا)

لورا ناردی – بازیگر (ایتالیا)

مارینا رمی – بازیگر (ایتالیا)

کریستین جیامارینی – بازیگر (ایتالیا)

آرورا پالاندرانی – کارگردان پرمیو زاواتینی (ایتالیا)

Benedetta Buccellato – بازیگر (ایتالیا)

دیگو دی سانتیس – مهندس صدا (ایتالیا)

نان ون هوت – فعال تحریم فرهنگی اسرائیل (هلند / بلژیک)

سروتی بالا – فعال تحریم فرهنگی اسرائیل (هلند / بلژیک)

جیووانا اسکاردونی – نمایشنامه‌نویس و کارگردان تئاتر (ایتالیا)

تونی آلوتا – بازیگر (ایتالیا)

میلنا فیوره – مدیر فنی و تدوینگر (ایتالیا)

مارکو دنتیچی – کارگردان و طراح صحنه (ایتالیا)

عالیه شوکت – بازیگر (آمریکا)

عزالدین شالح – رئیس جشنواره بین‌المللی سینمای زنان غزه (فلسطین)

مارکو پوزی – کارگردان (ایتالیا)

کریستینا پاسکوا – نویسنده (ایتالیا)

درور وارشاوسکی – محقق در دانشگاه سوربن (فرانسه)

جیووانی گرکو – نویسنده و کارگردان (ایتالیا)

میرکو روکی – طراح صحنه (ایتالیا)

آندره گروپلرو دی تروپنبورگ – کارگردان (ایتالیا)

جووانی آلفیری – بازیگر (ایتالیا)

فدریکا آلدریگی – تهیه کننده (ایتالیا)

ماریا ترزا دی ویتو – کارگردان (ایتالیا)

مود وایلر – بازیگر (فرانسه)

هروه لویکمول – کارگردان (فرانسه)

لیویا بونیفازی – بازیگر (ایتالیا)

فرانکو آنجلی – کارگردان (ایتالیا)

خلیل چرتی – کارگردان (فرانسه)

کلودیو کاسازا – کارگردان (ایتالیا)

بپه لئونتی – سردبیر (ایتالیا)

فابیوماسیمو لوزی – کارگردان و فیلمنامه نویس (ایتالیا)

مازینو مونتیناری – برگزیده و منتقد جشنواره (ایتالیا)

والنتینا پلیتری – فیلمساز (ایتالیا)

پاتریزیا رولتی – تهیه کننده (ایتالیا)

مارسیلا روستی – جشنواره (بلژیک)

سیلویا پگاه اسکالیونه – بازیگر و کارگردان تئاتر (ایتالیا)

جورجیا ویلا – ویراستار (ایتالیا)

به گزارش خبرنگار مهر، سید محمدرضا موالی‌زاده صبح امروز یکشنبه در آیین افتتاح این پروژه که روز یکشنبه هشتم شهریور ۱۴۰۵ برگزار شد با اشاره به اهمیت تکمیل زیرساخت‌های حمل‌ونقل اظهار کرد: ورودی شهر در نقطه‌ای با گره‌ای بزرگ مواجه بود که تصادفات زیادی در آن رخ می‌داد و ایمنی لازم را نداشت از این رو تلاش کردیم از طریق تأمین اعتبار، ساخت این پل در دستور کار قرار گیرد.

وی با قدردانی از همکاری مسئولان محلی و شهردار آبژدان افزود: شهردار منطقه اعلام آمادگی کرد که اگر امکانات در اختیار او قرار گیرد، می‌تواند این مسیر را احداث کند که خوشبختانه با حمایت مجموعه‌های مختلف، امروز شاهد افتتاح و بهره‌برداری از این مسیر جدید هستیم.

استاندار خوزستان تصریح کرد: این پل با هزینه ۶ میلیارد تومان از محل اعتبارات شهرداری و در مدت دو ماه ساخته شده است که نقش مهمی در کاهش زمان سفر و افزایش ایمنی جاده‌ای خواهد داشت.

موالی‌زاده بیان کرد: امیدواریم با افتتاح این‌گونه پروژه‌ها بتوانیم گام‌های مؤثری در توسعه زیرساخت‌های حمل‌ونقل و بهبود کیفیت زندگی مردم مناطق روستایی و کمتر توسعه‌یافته برداریم.

مرتضی هداوندی، سرمربی تیم والیبال رازین پلیمر، درباره نحوه برگزاری لیگ برتر والیبال در سال جاری اظهار کرد: در جلسه‌ای که برگزار شد، درباره شیوه برگزاری لیگ امسال و همچنین تجربه فصل گذشته بررسی و همفکری صورت گرفت. با توجه به نیمه‌کاره ماندن لیگ سال گذشته و شرایط تیم‌ها، قرار است لیگ برتر امسال با حضور ۱۶ تیم برگزار شود و در پایان فصل نیز چهار تیم به دسته یک سقوط کنند.

سرمربی تیم والیبال رازین پلیمر ادامه داد: با توجه به افزایش تعداد بازی‌ها و برای جلوگیری از وارد شدن فشار بیش از حد به بازیکنان و تیم‌ها، پیشنهاد برگزاری لیگ در دو گروه مطرح شد، اما این شیوه نیز مشکلات و چالش‌های خاص خود را دارد. شرایط تیم‌ها نسبت به سال گذشته تغییرات زیادی داشته و ممکن است در صورت تقسیم تیم‌ها به دو گروه، توازن لازم میان گروه‌ها برقرار نباشد و یک گروه از تیم‌های قوی‌تر و گروه دیگر از تیم‌های ضعیف‌تر تشکیل شود.

وی خاطرنشان کرد: از طرفی در این مدل، هر تیم تنها با هفت تیم دیگر بازی خواهد کرد و این احتمال نیز وجود دارد که یکی از تیم‌ها در ادامه از مسابقات انصراف دهد که در چنین شرایطی، ساختار لیگ چندان حرفه‌ای نخواهد بود.

سرمربی رازین پلیمر با اشاره به پیشنهاد مطرح‌شده از سوی برخی تیم‌ها برای تغییر فرمت مسابقات گفت: پیشنهاد چند تیم این است که لیگ برتر به شکلی مشابه لیگ ملت‌ها برگزار شود؛ به این صورت که تیم‌ها در چهار سطح تقسیم‌بندی شوند و هر تیم با قرعه‌کشی، با تیم‌هایی از سطوح دیگر روبه‌رو شود و به این ترتیب به جای ۳۰ بازی، تعداد مسابقات مرحله گروهی به ۲۴ بازی کاهش پیدا کند.

هداوندی ادامه داد: از زمان آغاز لیگ تا پایان سال، ۲۳ هفته فرصت داریم و می‌توان مرحله گروهی را بدون ایجاد فشار و به‌راحتی تا پایان سال برگزار کرد. پس از آن نیز می‌توان مراحل پلی‌آف، یک‌چهارم نهایی، نیمه‌نهایی و فینال را تا پایان اردیبهشت برگزار کرد.

وی گفت: در مجموع، پیشنهاد اصلی این بود که موضوع در جلسه مدیران باشگاه‌ها مطرح شود و در نهایت با نظر اکثریت باشگاه‌ها درباره شیوه برگزاری لیگ جمع‌بندی و تصمیم‌گیری شود.

به گزارش خبرنگار مهر، اداره‌کل مدیریت بحران مازندران اعلام کرد براساس هشدار جوی سطح زرد شماره ۱۸ هواشناسی، فعالیت سامانه‌ای ناشی از شکل‌گیری جریانات شمالی و عبور موج از تراز میانی جو از عصر دوشنبه ۹ شهریور آغاز می‌شود و تا صبح پنجشنبه ۱۲ شهریور ۱۴۰۵ ادامه خواهد داشت.

بر اساس پیش‌بینی‌های هواشناسی، طی این مدت بارش‌های رگباری و متناوب، رعدوبرق و در برخی مناطق وزش باد نسبتاً شدید دور از انتظار نیست.

فعالیت این سامانه می‌تواند در برخی نقاط استان موجب آبگرفتگی معابر و مناطق محلی، شکل‌گیری روان‌آب و افزایش حجم آب رودخانه‌ها شود. همچنین کاهش دید و لغزندگی جاده‌ها و احتمال ریزش سنگ در محورهای کوهستانی از دیگر مخاطرات پیش‌بینی‌شده است.

وقوع صاعقه و احتمال آسیب به سازه‌های کم‌مقاوم و سست‌بنیان نیز از پیامدهای احتمالی این شرایط جوی اعلام شده است.

اداره‌کل مدیریت بحران مازندران از شهروندان و مسافران خواست در مدت فعالیت سامانه ناپایدار، از توقف و اسکان در حریم و بستر رودخانه‌ها و مسیل‌ها خودداری کنند.

همچنین با توجه به احتمال وقوع رعدوبرق و بارش‌های رگباری، انجام فعالیت‌های کوهنوردی و گردشگری در مناطق پرخطر توصیه نمی‌شود و رانندگان نیز هنگام تردد در محورهای مواصلاتی، به‌ویژه مسیرهای کوهستانی، باید با احتیاط بیشتری حرکت کنند.

بر اساس این هشدار، مقاوم‌سازی سازه‌های سست و انجام اقدامات پیشگیرانه برای کاهش خسارات احتمالی ناشی از وزش باد و بارش نیز مورد تأکید قرار گرفته است.

به گزارش خبرنگار مهر ، حبیب عفری صبح امروز یکشنبه در مراسم عملیات اجرایی احداث پایگاه فوریت‌های پزشکی ۱۱۵ مرکز خدمات جامع سلامت شماره ۲ شادگان اظهار کرد: تقویت زیرساخت‌های بهداشت و درمان شهرستان شادگان یک ضرورت جدی است.

وی افزود: احداث پایگاه فوریت‌های پزشکی ۱۱۵ مرکز خدمات جامع سلامت شماره ۲ شادگان از پروژه‌های مهم حوزه سلامت شهرستان است که با اعتباری بالغ بر ۱۵ میلیارد تومان و در زمینی به مساحت حدود ۱۰۰ مترمربع احداث خواهد شد.

سرپرست فرمانداری شادگان ادامه داد: این پروژه می‌تواند منشأ خیر و برکت برای مردم و شهروندان شهرستان باشد و با بهره‌برداری از آن زمینه ارائه خدمات سریعتر و مطلوبتر به شهروندان فراهم خواهد شد.

عفری در پایان با تأکید بر ضرورت تسریع در اجرای پروژه گفت:نظارت و پیگیری مستمر برای اجرای بموقع این طرح در دستور کار قرار دارد و انتظار می‌رود مجریان پروژه و دستگاه‌های متولی با جدیت پای کار باشند تا پروژه در موعد مقرر به بهره‌ برداری برسد و مردم بتوانند از ظرفیت آن استفاده کنند.